श्रोत्यांना वेगवेगळ्या प्रकारे प्रभावित करण्यासाठी कवी विशिष्ट यमक योजना निवडतात. हे एक विशिष्ट वातावरण आणि मनःस्थिती निर्माण करते आणि कवितेतील विषयांना आपण ज्या प्रकारे प्रतिसाद देतो त्याला ते आकार देऊ शकते. यमक एक मजेदार वातावरण, मंत्रोच्चार सारखी भावना, कडकपणाची भावना किंवा व्यंग्यात्मक अंतर्भाव देखील तयार करू शकते.
पूर्ण वाचा →
कवितेतील शेवट समान असणाऱ्या शब्दांना यमक शब्द असे म्हणतात . एक जुळे, एक जोडी किंवा जोडपे, एक सहकारी ; (वक्तृत्व आणि कवितेमध्ये) असे शब्द किंवा अक्षरांच्या समान श्लोकांमध्ये पुनरावृत्ती किंवा अर्थाने भिन्न परंतु आवाजात समान असे यमक शब्दांचे वर्णन केले जाऊ शकते . यमक जुळवणे हा शब्दांवर खेळण्याचा एक प्रकार.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
कवितेचे वेगवेगळे उद्देश असू शकतात. हे आत्म-अभिव्यक्तीचे स्वरूप, जगाच्या सौंदर्याचे वर्णन, मनोरंजनाचे एक प्रकार किंवा शिकवण्याचे साधन देखील असू शकते.
पूर्ण वाचा →
कविता ही काल्पनिक किंवा गैर-काल्पनिक कथा नाही तर ती स्वतःची शैली आहे जी लय आणि विशिष्ट अक्षरे, ओळी किंवा श्लोक यावर लक्ष केंद्रित करते . तथापि, ग्रंथालये कवितेचे वर्गीकरण नॉनफिक्शन म्हणून करतात. परंतु, बहुतेक कविता सत्य कथा किंवा घटनांवर आधारित नसतात, ज्यामुळे बरेच लोक कविता काल्पनिक मानतील
पूर्ण वाचा →
कविता ही विशेषत: कलात्मक पद्धतीने काहीतरी खास व्यक्त करण्यासाठी राखीव असते
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
आम्हाला माहित असलेला सर्वात जुना 'काव्यात्मक' मजकूर म्हणजे 2500 ते 3000 वर्षे BC3 पूर्वीचा "ताम्मुजच्या मृत्यूचे भजन" आहे. गिल्गामेशचे तितकेच प्राचीन महाकाव्य लिखित टॅब्लेटवर जतन केले गेले आहे - सुमारे 1200 BC पासूनचे. लेखन हे एक नवीन तंत्रज्ञान होते ज्याला वर्चस्ववादी होण्यासाठी किमान दोन सहस्र वर्षे लागली.
पूर्ण वाचा →
कविता (मुख्यतः) छंदोबद्ध व रसबद्ध असतात. कवितेतून जीवन कळते, समजते व उमगते. कविता, ओव्या, अभंग किंवा श्लोक हे साहित्याचे माध्यम आहे. त्यामध्ये मनाच्या भावना, वस्तुस्थिती किंवा मनःस्थिती व्यक्त करता येते.
पूर्ण वाचा →
एका ओळीच्या कवितेला किंवा श्लोकाला मोनोस्टिच म्हणतात, दोन ओळींसह एक जोड आहे; तीन, टेर्सेट किंवा ट्रिपलेटसह; चार, क्वाट्रेन.
पूर्ण वाचा →