भारताच्या भाषा प्रामुख्याने दोन मुख्य भाषिक गटांतील आहेत. २. द्रविडीय भाषा (जवळपास २४% लोकसंख्येकडून वापरली जाते). भारतात इतर बोलल्या जाणाऱ्या भाषा या ऑस्ट्रो-एशियाटिक आणि तिबेटो-बर्मन भाषिक गटांतील तसेच स्वतंत्र भाषा आहेत.
पूर्ण वाचा →
मराठी ही भारतातील दक्षिणेकडील सर्वात प्रमुख इंडो-आर्यन भाषा आहे आणि म्हणूनच दक्षिण भारतातील द्रविडीयन भाषांनी, विशेषत: कन्नड आणि तेलुगू, ज्यांच्यासह तिने दीर्घ आच्छादित इतिहास सामायिक केला आहे, त्याचा प्रभाव जास्त आहे.
पूर्ण वाचा →
मुंबईत बोलली जाणारी प्रमुख भाषा - महाराष्ट्र राज्याची राजभाषा - मराठी असून कोकणी, हिंदी, इंग्रजी या भाषादेखील बोलल्या जातात.
पूर्ण वाचा →
मक्तेदारीमध्ये, चांगल्याचा एक विक्रेता असतो, जो सर्व आउटपुट तयार करतो. म्हणून, संपूर्ण बाजारपेठ एकाच कंपनीद्वारे सेवा दिली जात आहे, आणि व्यावहारिक कारणांसाठी, कंपनी उद्योगासारखीच आहे.
पूर्ण वाचा →
बाजाराचे वर्णन क्षेत्र किंवा प्रदेशातील सर्व खरेदीदार आणि विक्रेत्यांची एकूण बेरीज म्हणून केले जाते .
पूर्ण वाचा →
लवचिकता: या अर्थाने की ते पुरवठा आणि मागणीच्या कायद्यात होत असलेल्या सतत बदल घडवून आणण्यास सक्षम आहेत.
स्वातंत्र्य: कारण खरेदीमध्ये किंवा आर्थिक मालमत्तेच्या विक्रीत (कोणत्याही व्यवहाराला सामोरे जाण्याच्या शक्यतेच्या पलीकडे) कोणतेही अडथळे नाहीत.
मोठेपणा: कारण आपण अशा बाजाराबद्दल बोलत आहोत
NA
पूर्ण वाचा →
हे घटक म्हणजे सरकार, आंतरराष्ट्रीय व्यवहार, अनुमान आणि अपेक्षा आणि पुरवठा आणि मागणी .
पूर्ण वाचा →
बाजाराच्या अर्थव्यवस्थेत, जवळजवळ प्रत्येक गोष्ट व्यक्ती आणि खाजगी व्यवसायांच्या मालकीची असते - सरकारची नाही . उपकरणे आणि इमारती यांसारखी नैसर्गिक आणि भांडवली संसाधने सरकारच्या मालकीची नाहीत. अर्थव्यवस्थेत उत्पादित वस्तू आणि सेवा खाजगी मालकीच्या असतात.
पूर्ण वाचा →
बाजार ही अशी कोणतीही जागा आहे जिथे दोन किंवा अधिक पक्ष आर्थिक व्यवहारात गुंतण्यासाठी भेटू शकतात
पूर्ण वाचा →