त्याच्या अत्यावश्यक गोष्टींकडे दुर्लक्ष करून हा सिद्धांत आहे की समाज उच्च प्रजननक्षमता आणि उच्च मृत्युदराच्या पूर्व-आधुनिक शासनापासून कमी प्रजनन आणि कमी मृत्युदराच्या उत्तर-आधुनिक शासनाकडे प्रगती करतो .
पूर्ण वाचा →
लोकसंख्याशास्त्र आर्थिक वाढीचे भवितव्य ठरवत नाही, परंतु ते निश्चितपणे अर्थव्यवस्थेच्या वाढीच्या संभाव्यतेचे मुख्य निर्धारक आहेत . विकसित जगातील घटत्या जन्मदरासह वृद्ध लोकसंख्या भविष्यातील आर्थिक वाढीमध्ये घट दर्शवते.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
दरवर्षी 2% लोकसंख्या वाढीचा दर सुमारे 35 वर्षांच्या कालावधीत दुप्पट होतो. 1951 ते 1986 या काळात भारताची लोकसंख्या 361 दशलक्ष वरून दुप्पट होऊन 763 दशलक्ष झाली आहे.
पूर्ण वाचा →
1951-1981 या दशकांना भारतातील लोकसंख्येच्या स्फोटाचा कालावधी म्हणून संबोधले जाते, जे मृत्यू दरात झपाट्याने घट झाल्याने परंतु देशातील लोकसंख्येच्या उच्च प्रजनन दरामुळे होते.
पूर्ण वाचा →
रोस्टोच्या मॉडेलनुसार ब्रिटन, यूएसए, जर्मनी, जपान आणि कॅनडा यासारखी विकसित राष्ट्रे पाचव्या टप्प्यात आहेत.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
टप्पा I हा उच्च जन्मदर, मृत्यू दर आणि लोकसंख्या वाढीचा कमी दर द्वारे वैशिष्ट्यीकृत आहे. लोकसंख्या संक्रमणाचा पहिला टप्पा उच्च जन्म दर आणि उच्च मृत्यू दर द्वारे दर्शविले जाते. भारतामध्ये 1891-1921 या कालावधीत लोकसंख्या संक्रमणाचा पहिला टप्पा अनुभवण्यात आला.
पूर्ण वाचा →
पहिल्या टप्प्यात , लोकसंख्या वाढीचा दर वाढतो कारण मृत्यू दर कमी होतो तर जन्मदर उच्च राहतो. दुस-या टप्प्यात, जन्मदरात घट झाल्यामुळे वाढीचा दर घसरतो
पहिला टप्पा . हा टप्पा (उच्च स्टेशनरी) उच्च जन्म आणि मृत्यू दरांद्वारे दर्शविला जातो, याचा अर्थ असा होतो की एकूण लोकसंख्या स्थिर आहे किंवा हळूहळू वाढते. आधुनिक वैद्यकशास्त्राने अद्याप कमी न केलेल्या संसर्गजन्य रोगांच्या प्रादुर्भावामुळे मृत्यूचे प्रमाण जास्त आहे.
पूर्ण वाचा →