लोकप्रिय वापरात, लोककथा हा शब्द कधीकधी मौखिक साहित्य परंपरेपुरता मर्यादित असतो. 19व्या शतकाच्या सुरुवातीला लोकसाहित्याचा अभ्यास सुरू झाला. प्रथम लोकसाहित्यकारांनी केवळ ग्रामीण शेतकरी, शक्यतो अशिक्षित आणि आधुनिक मार्गांनी (उदा. जिप्सी) तुलनेने अस्पर्श असलेल्या काही इतर गटांवर लक्ष केंद्रित केले.
पूर्ण वाचा →
लोकसाहित्य अभ्यास (कमी वेळा लोकसाहित्य म्हणून ओळखले जाते, आणि कधीकधी परंपरा अभ्यास किंवा युनायटेड किंगडममधील लोकजीवन अभ्यास) ही लोककथांच्या अभ्यासासाठी वाहिलेली मानववंशशास्त्राची शाखा आहे
पूर्ण वाचा →
लोकसाहित्य हे अभिव्यक्त संस्कृतीचे मुख्य भाग आहे, ज्यामध्ये किस्से, संगीत, नृत्य, दंतकथा, मौखिक इतिहास, म्हणी, विनोद, लोकप्रिय समजुती, चालीरीती, भौतिक संस्कृती इत्यादींचा समावेश आहे, ज्यामध्ये परंपरांचा समावेश आहे (मौखिक परंपरांसह) त्या संस्कृतीचा, उपसंस्कृतीचा किंवा समूहाचा.
पूर्ण वाचा →
लोककथा , लोकसाहित्याचा अभ्यास, मानवी अभिव्यक्त संस्कृतीचा अभ्यास आहे आणि त्यात दंतकथा, दंतकथा, लोक- आणि परीकथा, विनोद, नीतिसूत्रे, जंप-रोप यमक, भौतिक संस्कृती आणि बरेच काही समाविष्ट आहे.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
सामान्य इतिहास सामायिक करण्यासाठी, सांस्कृतिक मूल्यांना बळकट करण्यासाठी किंवा महत्त्वाच्या परंपरा ठळक करण्यासाठी लोककथांचा वापर केला जातो. जेव्हा लोक एका जमातीचे होते किंवा लहान गावात राहत होते, तेव्हा त्यांना आवश्यकतेनुसार विविध परिस्थितीत चांगले राहण्यास आणि संघर्ष कमी करण्यास सक्षम असणे आवश्यक होते.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
मांडे, प्रभाकर, लोकसाहित्याचे स्वरुप, औरंगाबाद, १९८९.
पूर्ण वाचा →
भारतातील सांस्कृतिक बदल
यामध्ये इंग्रजी, विशेषतः अमेरिकन इंग्रजी बोलणे आणि ब्रिटिश वसाहतवादी ट्रेंड आणि संस्कृत भाषेसारख्या स्थानिक भारतीय सांस्कृतिक पैलूंपासून दूर जाणे देखील समाविष्ट आहे. धर्मनिरपेक्षता ही एक मोठी शक्ती आहे जी काही भारतीयांना हिंदू धर्म सोडण्यास प्रवृत्त करत आहे
उच्च आणि नीच आणि श्रीमंत आणि गरीब यांच्यातील फरक वाढला आहे . दिल्ली सुलतान आणि मुघलांच्या काळात सामाजिक वर्गांमधील ही उतरंड आणखी वाढली. अर्थव्यवस्थेच्या वाढीसह आणि समाजाच्या गरजा लक्षात घेऊन, नवीन कौशल्ये असलेल्या लोकांची आवश्यकता होती. वर्णांमध्ये लहान जाती किंवा जाति उदयास आल्या.
पूर्ण वाचा →