1850-1904: दादाभाई नौरोजी, गोपाळ कृष्ण गोखले, महादेव गोविंद रानडे, बाळ गंगाधर टिळक, गणेश व्यंकटेश जोशी आणि भास्वत के. निगोनी यांनी भारतीय राष्ट्रवादाचा (प्रथम स्वदेशी चळवळ) प्रचार करण्यासाठी संघटन करण्यास सुरुवात केली.]
पूर्ण वाचा →
na
पूर्ण वाचा →
1905 नंतर बंगालच्या स्थानिक विभाजनानंतर स्वदेशी चळवळीने त्याचे मूलगामी आणि व्यापक स्वरूप धारण केले . 1907 मध्ये, स्वदेशी स्वराज्याच्या उद्दिष्टात भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसच्या वैचारिक आणि वैचारिक चौकटीत अधिकृतपणे स्वदेशीचा समावेश करण्यात आला.
पूर्ण वाचा →
स्वदेशी हा संस्कृत शब्द आहे ज्याचा अर्थ 'स्वा' - 'स्व' आणि 'देश' - 'देश' असा होतो. म्हणून स्वदेशी म्हणजे स्वतःच्या देशात म्हणजे भारतात उत्पादित केलेल्या वस्तू. बहिष्कार म्हणजे खरेदी, वापरणे किंवा सहभागी होण्यास नकार देणे.
बाळ गंगाधर टिळक, बिपिन चंद्र पाल, लाला लजपत राय हे स्वदेशी चळवळीतील प्रमुख व्यक्ती आहेत. लॉर्ड कर्झन, तत्कालीन भारताचे व्हाइसरॉय यांनी जुलै 1905 मध्ये बंगालच्या फाळणीची घोषणा केली तेव्हा भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसने बंगालमध्ये स्वदेशी चळवळ सुरू केली.
पूर्ण वाचा →
१८५०-१९०४: दादाभाई नौरोजी, गोपाळ कृष्ण गोखले, महादेव गोविंद रानडे, बाळ गंगाधर टिळक, जी. व्ही. जोशी आणि भस्वत के. निगोनी यांनी भारतीय राष्ट्रवादाचा प्रचार करण्यासाठी (प्रथम स्वदेशी चळवळ) आयोजन करण्यास सुरुवात केली.
पूर्ण वाचा →
स्वदेशी चळवळ हा भारतीय स्वातंत्र्य चळवळीचा एक भाग होता आणि ज्यमुळे भारतीय राष्ट्रवादाच्या विकासास हातभार लागला. १९०६ मध्ये बंगालच्या फाळणीला विरोध करणाऱ्या भारतीय नागरिकांनी सुरू केलेली ही चळवळ ब्रिटीश राजवटीविरुद्धची सर्वात यशस्वी चळवळ होती.
पूर्ण वाचा →
एम. परांजपे हे नेते होते.
पूर्ण वाचा →
स्वदेशी चळवळ हा भारतीय स्वातंत्र्य चळवळीचा एक भाग होता आणि ज्यमुळे भारतीय राष्ट्रवादाच्या विकासास हातभार लागला. १९०६ मध्ये बंगालच्या फाळणीला विरोध करणाऱ्या भारतीय नागरिकांनी सुरू केलेली ही चळवळ ब्रिटीश राजवटीविरुद्धची सर्वात यशस्वी चळवळ होती.
पूर्ण वाचा →
१८५०-१९०४: दादाभाई नौरोजी, गोपाळ कृष्ण गोखले, महादेव गोविंद रानडे, बाळ गंगाधर टिळक, जी. व्ही. जोशी आणि भस्वत के. निगोनी यांनी भारतीय राष्ट्रवादाचा प्रचार करण्यासाठी (प्रथम स्वदेशी चळवळ) आयोजन करण्यास सुरुवात केली.