स्वातंत्र्याच्या वेळी, ब्रिटिश भारतामध्ये 17 प्रांत आणि 562 संस्थानांचा समावेश होता. प्रांत भारत किंवा पाकिस्तानला देण्यात आले, काही प्रकरणांमध्ये - पंजाब आणि बंगाल - फाळणीनंतर.
पूर्ण वाचा →
६१ संस्थानांचे रूपांतर केंद्रशासित प्रदेशात करण्यात आले, तर २७५ संस्थानांचे एकत्रीकरण करून त्यांची पुढे पाच राज्ये (मध्य भारत, पूर्व पंजाब, राजस्थान, गुजरात व केरळ) करण्यात आली. सामीलीकरण झाले तरी संस्थाने भारतात विलीन व्हायला वेळ लागला.
पूर्ण वाचा →
२० फेब्रुवारी १९४८ रोजी जनमताच्या कौलानुसार भारत सरकारने जुनागढ संस्थान भारतात विलीन केले.
पूर्ण वाचा →
या धोरणामुळे अस्तित्वात आलेली ५९९ संस्थाने स्वातंत्र्यपूर्व भारतात होती (१९४७).
पूर्ण वाचा →
श्री चिथिरा थिरुनल आणि व्ही.पी. मेनन यांच्यातील चर्चेच्या आणि वाटाघाटीच्या अनेक फेऱ्यांनंतर, राजाने 12 ऑगस्ट 1947 रोजी राज्य भारतीय संघराज्यात सामील व्हावे यावर सहमती दर्शविली. 1 जुलै 1949 रोजी त्रावणकोरचे राज्य कोचीनच्या राज्यामध्ये विलीन करण्यात आले. - त्रावणकोर-कोची हे जिवंत
पूर्ण वाचा →
स्वातंत्र्यानंतर भारतात असलेल्या जवळपास ६०० संस्थानांच्या भारतीय संघराज्यातील विलिनीकरणाचा इतिहास वयाची पंचेहत्तरी ओलांडल्यानंतर प्रसिध्द पत्रकार, संपादक आणि जनआंदोलक सुधाकरराव डोईफोडे हे लिहित आहेत, असे कळल्यावर आश्चर्य तर वाटलेच, पण हा इतिहास कितपत समग्र असेल अशी शंकाही आली
पूर्ण वाचा →
डिसेंबर 1947 मध्ये, ईस्टर्न इंडिया एजन्सी आणि छत्तीसगड एजन्सीमधील राजपुत्रांना मेनन यांच्यासोबत रात्रभर बैठकीसाठी बोलावण्यात आले, जिथे त्यांना 1 जानेवारी 1948 पासून त्यांची राज्ये ओरिसा, मध्य प्रांत आणि बिहारमध्ये विलीन करण्याच्या करारावर स्वाक्षरी करण्यासाठी राजी करण्यात आले.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
प्राचीन इजिप्शियन लोकांचा असा विश्वास होता की धर्म आणि सरकारबद्दल माहिती रेकॉर्ड करणे आणि संप्रेषण करणे महत्वाचे आहे . अशा प्रकारे, त्यांनी लिखित स्क्रिप्टचा शोध लावला ज्याचा वापर ही माहिती रेकॉर्ड करण्यासाठी केला जाऊ शकतो.
पूर्ण वाचा →
इजिप्शियन हायरोग्लिफ्सचा वापर रेकॉर्ड-कीपिंगसाठी केला जात असे, परंतु राजेशाही आणि देवतांना समर्पित स्मारक प्रदर्शनासाठी देखील वापरले गेले.
पूर्ण वाचा →