या काळातील प्रमुख साहित्यिक स्रोत म्हणजे साम-, यजुर- आणि अथर्ववेद (प्रामुख्याने धार्मिक ग्रंथ), ब्राह्मण (विधीविषयक नियमावली), आणि उपनिषद (उपनिषद) आणि आरण्यक (तात्विक आणि आधिभौतिक प्रवचनांचा संग्रह).
पूर्ण वाचा →
सुरुवातीच्या वैदिक कालखंडात 1800 वर्षांहून अधिक वर्षे समाविष्ट आहेत, परंतु नंतरच्या वैदिक कालखंडात, 1500 ते 500 बीसीई दरम्यान अंदाजे 1200 वर्षे होती . सुरुवातीच्या वैदिक लोकांना इतिहासकार आर्य किंवा इंडो आर्य म्हणतात, तर नंतरच्या वैदिक लोकांना हिंदू लोक म्हणतात.
पूर्ण वाचा →
13 उपनिषदे सर्वात प्रसिद्ध किंवा सर्वात महत्त्वाची आहेत - कथा, केना, ईसा, मुंडक, प्रसन्न, तैत्तिरीय, छांदोग्य, बृहदारण्यक, मांडुक्य, ऐतरेय, कौशीतकी, श्वेतास्वतार आणि मैत्रायणी. सर्व 4 वेद वेगवेगळ्या ग्रंथांच्या रचना आहेत. उपनिषदे कोणत्याही वेदाच्या शेवटच्या भागात असतात.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
शेतीचा संदर्भ ऋग्वेदात आढळतो. मजकुरात शेतीचे 21 संदर्भ आहेत.
पूर्ण वाचा →
वैदिक काळातील लोक निसर्गपूजक होते. सूर्य, वारा व पानी या शक्ति प्रसन्न राहाव्यात म्हणून आर्य लोक त्यांची प्रार्थना करीत असे. अशा देवतांना नैवैद्य प्रदान करण्यात येत असे आणि हा नैवैद्य शक्तिपर्यंत पोहचविण्याचे कार्य अग्नी करतो अशी त्याची संकल्पना होती. अग्नीस
पूर्ण वाचा →
वैदिक युग हे वेदांच्या निर्मितीसाठी आणि रचनेसाठी प्रसिद्ध आहे, जे हिंदू धर्मातील पवित्र ग्रंथ मानले जातात. वैदिक काळ इ.स. १५०० – ते इ.स. 500BCE, आणि सभ्यता भारतीय उपखंडाच्या उत्तर ते उत्तर-पश्चिम भागात स्थित होती.
पूर्ण वाचा →
वैदिक युगाची सुरुवात इंडो-गंगेच्या मैदानावर आर्यांच्या व्यापाने झाली. आर्य शब्दाचा अर्थ: नोबल. ते संस्कृत बोलत होते, जी एक इंडो-युरोपियन भाषा आहे. सिंधू खोऱ्यातील शहरी लोकांच्या तुलनेत त्यांनी ग्रामीण, अर्ध-भटके जीवन जगले. खैबर खिंडीतून त्याने भारतात प्रवेश केल्याचे मानले जाते.
सामवेद व यजुर्वेद हे उपवेद आहेत.
पूर्ण वाचा →
वेद हे भारतीय उपखंडातील सर्वात जुने साहित्य आहे. चार वेद आहेत: ऋग्वेद, सामवेद, यजुर्वेद आणि अथर्ववेद. यापैकी ऋग्वेद हा सर्वात जुना असून त्याची रचना सुमारे 3500 वर्षांपूर्वी झाली
पूर्ण वाचा →