संज्ञा एखाद्या समुदायाच्या सांस्कृतिक आणि ऐतिहासिक परंपरा लेखी निर्देशांशिवाय तोंडी किंवा उदाहरणाद्वारे एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे हस्तांतरित केल्या जातात .
पूर्ण वाचा →
मौखिक परंपरा आणि अभिव्यक्ती डोमेनमध्ये म्हणी, कोडे, किस्से, नर्सरी यमक, दंतकथा, दंतकथा, महाकाव्य गाणी आणि कविता, जादू, प्रार्थना, मंत्र, गाणी, नाटकीय सादरीकरण आणि बरेच काही यासह बोलल्या जाणार्‍या विविध प्रकारांचा समावेश आहे.
पूर्ण वाचा →
भौतिक साधने :- इतिहासाच्या लिखित साधनांनंतर आपण आता भौतिक साधनाची माहिती घेऊ. नाणी, प्रार्थना स्थळे, दैनंदिन वापरातील वस्तू, राजमुद्रा, अलंकार, संग्रहालय, पेहराव, आधुनिक स्थापत्य या सर्व साधनांचा समावेश भौतिक साधनांत होतो. या साधनांशिवाय स्तंभ, विहार, स्तूप, नगरे, कोरीव काम, लेणी
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
पाश्चात्य समाजात, मौखिक साहित्याचा वापर हेरोडोटस आणि थ्युसीडाइड्स या सुरुवातीच्या ग्रीक इतिहासकारांकडे परत जातो , ज्यांनी साक्षीदारांच्या तोंडी अहवालांचा व्यापक वापर केला. मौखिक इतिहासाची आधुनिक संकल्पना 1940 मध्ये कोलंबिया विद्यापीठातील अॅलन नेव्हिन्स आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांनी विकसित केली होती.
पूर्ण वाचा →
गोष्टी कशा आहेत आणि बर्‍याचदा त्या कशा असाव्यात यासाठी जबाबदार असतात आणि तरुणांना शिक्षित करण्यात आणि भूतकाळाबद्दल आणि जीवनाबद्दल महत्त्वाचे धडे शिकवण्यात लोकांना मदत करतात .
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →
मौखिक परंपरांचे विविध प्रकारांमध्ये वर्गीकरण केले जाऊ शकते, ज्यात दंतकथा, दंतकथा, लोककथा आणि स्मृतींचा समावेश आहे.
पूर्ण वाचा →
ग्रामपंचायत निर्मितीसाठी किमान ६०० लोकसंख्या असणे आवश्यक असून डोंगरी भागात हे प्रमाण ३०० आहे. ग्रामपंचायत सदस्यांची संख्या कमीत कमी ७ व जास्तीत जास्त १७ असून ते लोकसंख्येवर निश्चित होते.
पूर्ण वाचा →
NA
पूर्ण वाचा →