ज्या नामातून एखादी व्यक्ती किंवा प्राणी अथवा वस्तूमधील गुण, धर्म किंवा भाव यांचा बोध होतो, त्या नामाला भाववाचक नाम असे म्हणतात. अस्पर्श, अव्यक्त तसेच अदृश्य अशा कल्पनेने मानलेल्या गुण, अवस्था, कृती इत्यादींच्या नावांना भाववाचक नाम असे म्हणतात
पूर्ण वाचा →
एखाद्या प्राण्याच्या,वस्तूच्या किंवा काल्पनिक गोष्टीच्या नावाला नाम असे म्हणतात. हा एक शब्द आहे जो विशिष्ट वस्तू किंवा वस्तूंच्या संचाचे नाव म्हणून कार्य करतो, जसे की सजीव प्राणी, ठिकाणे, क्रिया, गुण, अस्तित्वाची स्थिती किंवा कल्पना.
पारंपारिकपणे तुलनात्मकदृष्ट्या दोन किंवा अधिक साहित्याचा अभ्यास म्हणून ओळखले जाते
पूर्ण वाचा →
'तुलनात्मक भाषा शास्त्र किंवा तौलनिक भाषाशास्त्र'ही वेगवेगळ्या भाषांमधील ऐतिहासिक परस्परसबंध तौलनिक दृष्ट्या अभ्यासणारी
पूर्ण वाचा →
महींद्र व्यास उर्फ म्हाइंभट्ट ह्यांनी संकलित केलेला लीळाचरित्र हा या पंथातील पहिला ग्रंथ होय.
पूर्ण वाचा →
ज्ञानेश्वर (१२७५-१२९६) हे पहिले मराठी साहित्यिक होते ज्यांचा व्यापक वाचकवर्ग आणि खोल प्रभाव होता. अमृतानुभव आणि भावार्थ दीपिका (ज्ञानेश्वरी म्हणून प्रसिद्ध) ही त्यांची प्रमुख कामे आहेत. भावार्थ दीपिका हे भगवद्गीतेवरील 9000 जोडप्यांचे दीर्घ भाष्य आहे
लेखक : प्रा. म. ना. अदवंत (Prof. M. N. Advant)
पूर्ण वाचा →
लेखक: गो नी दांडेकर
पूर्ण वाचा →
ललितेतर साहित्य : ललितेतर वाङ्मयाचे मुख्य उद्दिष्ट वाचकाला माहिती व ज्ञान देणे, अशा स्वरूपाचे असते. त्यात प्रत्यक्ष वास्तवाला, त्यातील तथ्यालाच केवळ प्राधान्य असते. लेखकाच्या कल्पनाविलासाला त्यात अजिबात वाव नसतो. शब्द हेच माध्यम स्वीकारून विविध ज्ञानशाखांमधील ललितेतर वाङ्मय निर्माण होत असते.
पूर्ण वाचा →
वाङ्मयेतिहासाचे स्वरूपावरून चार प्रकार पडताना दिसतात : (१) कोणतेही मूल्यमापनात्मक वा विवेचक सूत्र न घेता लेखक आणि त्यांच्या वाङ्मयकृती यांची केवळ कलाक्रमानुसार मांडणी केलेल्या वाङ्मयेतिहासाला अंशलक्ष्यी वा वास्तुलक्ष्यी किंवा कालक्रमवाचक वाङ्मयेतिहास (ॲटोमिस्ट हिस्टरी) म्हणतात
पूर्ण वाचा →