सिंधू संस्कृतीतील लोक स्वच्छ होते. नियोजित ड्रेनेज सिस्टीम, विटांनी बनवलेले डस्टबिन आणि एक उत्तम स्नानगृह होते . पुरातत्वशास्त्रज्ञांना असे आढळून आले आहे की सिंधू खोऱ्यात मंदिरे नाहीत परंतु लोक बैलाची आणि पीपळ सारख्या झाडांची पूजा करत असत.
पूर्ण वाचा →
हडप्पाचा मुख्य व्यवसाय शेती होता. उदरनिर्वाहासाठी गहू, बार्ली, वाटाणा, केळी पिकवली. कापूस हे दुसरे महत्त्वाचे पीक होते. सिंधू संस्कृतीतील सुपीक मैदाने या प्रदेशातील शेतीला पूरक आहेत.
पूर्ण वाचा →
सिंधू खोऱ्यातील कलाकार आणि कारागीर विविध प्रकारच्या कलाकुसरीत अत्यंत कुशल होते- धातूचे कास्टिंग, दगडी कोरीव काम, मातीची भांडी बनवणे आणि पेंट करणे आणि प्राणी, वनस्पती आणि पक्ष्यांच्या सोप्या आकृतिबंधांचा वापर करून टेराकोटा प्रतिमा तयार करणे .
पूर्ण वाचा →
सिंधू संस्कृतीच्या अस्तित्वाचा पुरावा दयाराम सहानी यांनी १९२१ मध्ये उजेडात आणला. त्याच वर्षी पंजाबातील हडप्पा येथे प्रायोगिक उत्खनन झाले, त्यात सिंधू संस्कृतीचे ताम्रपाषाणयुगीन स्वरुप स्पष्ट झाले. राखालदास बॅनर्जी यांनी मोहें-जो-दडोचा शोध लावला (१९२२).
पूर्ण वाचा →
शेती : सिंधू खोऱ्यातील लोकांचा शेती हा मुख्य व्यवसाय होता. गहू, बार्ली, वाटाणा, केळी अशी पिके घेतली
पूर्ण वाचा →
हडप्पाने उत्तम मलमल कापडाची निर्यात केली आणि धातू आणि मौल्यवान खडे यांचा समावेश असलेल्या वस्तू आयात केल्या . हडप्पा जमीन आणि सागरी दोन्ही मार्गांनी व्यापार करत. लोथल येथील डॉकयार्ड सागरी व्यापारासाठी पुरेसा पुरावा देतो.
पूर्ण वाचा →
सिंधू संस्कृतीतील लोकांचा मुख्य व्यवसाय शेती होता . मुख्य पिके: गहू, बार्ली, तांदूळ, तारखा, मोहरी आणि कापूस. कापूस उत्पादित करणारे हरपरण हे पहिले लोक होते. सिंधू संस्कृती सध्याच्या उत्तर-पूर्व अफगाणिस्तानातून पाकिस्तान आणि उत्तर-पश्चिम भारतात पसरली होती.
पूर्ण वाचा →
सिंधू संस्कृतीतील लोकांचा प्रामुख्याने मांस-जड आहार होता, ज्यात दुग्धजन्य पदार्थांसह डुक्कर, गुरेढोरे, म्हैस
पूर्ण वाचा →
7 देशांना लागून आहेत सीमा..
त्यात पाकिस्तान, चीन, नेपाळ, भूतान, म्यानमार आणि बांगलादेश यांचा समावेश आहे.
महाराष्ट्राची सर्वाधिक सीमा मध्य प्रदेशाला लागून आहे, तसेच सर्वाधिक जिल्ह्यांची संख्या मध्य प्रदेश या राज्याला लागून आहे. महाराष्ट्राची सर्वात कमी सीमा गोवा या राज्याला लागून आहे.
पूर्ण वाचा →